Gazetka dla Rodziców nr 47

GAZETKA DLA RODZICÓW

Szkoła Podstawowa nr 8

z Oddziałami Integracyjnymi

im. Powstańców Wielkopolskich

Nr 47 luty 2016

                                                         

                                                       

WSPOMAGANIE ROZWOJU MOWY DZIECKA
RADY DLA RODZICÓW

Tak postępujemy


1. Mówimy do dziecka już od pierwszych dni jego życia, dużo i spokojnie. Nie podnosimy głosu zwracając się do niego.
2. Nasze wypowiedzi powinny być poprawne językowo, budujemy krótkie zdania, używamy prostych zwrotów, modulujemy własny głos.
3. Kiedy dziecko wypowie jakieś słowo, zdanie starajmy się rozszerzyć jego wypowiedź, dodając jakieś słowa.
4. Mówmy dziecku co przy nim robimy, co dzieje się wokół niego. Niech mowa towarzyszy spacerom, zakupom, pracom domowym.
5. Mówmy do dziecka zwracając uwagę, aby widziało naszą twarz –będzie miało okazję do obserwacji pracy artykulatorów (warg i języka).
6. Karmienie piersią zapewni dziecku prawidłowy rozwój układu artykulacyjnego.
7. Od najmłodszych lat uczymy dbałości o higienę jamy ustnej. Pamiętajmy, aby dziecko nauczyło się gryźć i żuć.
8. Zwracajmy uwagę, aby dziecko oddychało nosem; w przypadku, gdy dziecko oddycha ustami, prosimy pediatrę o ustalenie przyczyny.
9. Odpowiadamy na pytania dziecka cierpliwie i wyczerpująco.
10. Opowiadamy i czytamy dziecku bajki, wierszyki, wyliczanki. Uczymy krótkich wierszy na pamięć
11. Oglądamy z dzieckiem obrazki; nazywamy przedmioty i opisujemy sytuacje prostymi zdaniami.
12. Śpiewamy z dzieckiem. Jest to ćwiczenie językowe, rytmiczne, a zarazem terapeutyczne.
13. Rysując z dzieckiem, zachęcamy je do wypowiedzi.
14. Wspólnie oglądamy telewizję, wybieramy programy właściwe dla wieku dziecka. Komentujemy wydarzenia pojawiające się na ekranie, rozmawiamy na ich temat.
15. Starajmy się, aby zabawy językowe i dźwiękonaśladowcze znalazły się w repertuarze czynności wykonywane wspólnie z dzieckiem. Wybierajmy do zabawy właściwą porę.
16. Zachęcajmy swoje dziecko do mówienia (nie zmuszamy!); chwalmy je za każdy przejaw aktywności werbalnej; dostrzegajmy każde, nawet najmniejsze osiągnięcie, nagradzając je pochwałą.
17. Dołóżmy wszelkich starań, aby rozmowa z nami była dla dziecka przyjemnością.
18. Jeżeli dziecko osiągnęło już wiek, w którym powinno daną głoskę wymawiać, a nie robi tego, skonsultujmy się z logopedą.
19. Jeżeli dziecko ma nieprawidłową budowę narządów mowy (rozszczep warg, podniebienia, wady zgryzu lub uzębienia), koniecznie zapewnijmy mu opiekę lekarza specjalisty, ponieważ wady te są przyczyną zaburzeń mowy.

Tego nie róbmy


1. Unikajmypodawania dziecku smoczka typu „gryzak”, zwracajmy uwagę, aby dziecko nie ssało palca. Następstwem tych niepożądanych zachowań mogą być wady zgryzu, które prowadzą do wad wymowy, np. wymowa międzyzębowa.
2. W trakcie rozmowy z dzieckiem unikajmy zdrobnień i spieszczeń, dostarczając dziecku prawidłowy wzorzec językowy danego słowa.
3. Nie zaniedbujmy chorób uszu, gdyż nie leczone mogą prowadzić do niedosłuchu, a w następstwie do dyslalii lub niemoty.
4. Nie gaśmy naturalnej skłonności dziecka do mówienia obojętnością, cierpką uwagą, lecz słuchajmy uważnie wypowiedzi, zadawajmy dodatkowe pytania, co przyczyni się do korzystnego rozwoju mowy.
5. Nie poprawiajmy wymowy dziecka żądając by kilkakrotnie powtarzało dane słowo. Niech z naszego języka znikną słowa: „Powtórz ładniej”, „Powiedz lepiej”. Wychowanie językowe to nie tresura.
6. Nie zawstydzajmy, nie karzmy dziecko za wadliwą wymowę.
7. Nie zmuszajmy dziecka leworęcznego do posługiwania się ręką prawą  w okresie kształtowania się mowy. Naruszanie w tym okresie naturalnego rozwoju sprawności ruchowej zaburza funkcjonowanie mechanizmu mowy. Często prowadzi do zaburzeń mowy, a w szczególności do jąkania.
8. Nie wymagajmy od dziecka zbyt wczesnego wymawiania poszczególnych głosek. Dziecko nie przygotowane pod względem sprawności narządów artykulacyjnych, niedostatecznie różnicuje słuchowo dźwięki mowy, a zmuszane do wymawiania zbyt trudnych dla niego głosek, często zaczyna je zniekształcać. W ten sposób przyczyniamy się do powstawania błędnych nawyków artykulacyjnych, trudnych do zlikwidowania.

Arleta Lisiak - logopeda

Jak skutecznie motywować dziecko do nauki?

Oto przykłady pożądanych zachowań rodziców, które pozwalają zadbać o odpowiednią motywację dziecka do nauki:

-Rodzic powinien być autorytetem. Dzieci poprzez obserwację osób dorosłych uczą się różnych zachowań oraz zdolności następnie je naśladując. Dlatego tak ważne jest propagowanie przez rodziców pozytywnych zachowań.

-Rodzic jako odpowiedni przykład. Kiedy rodzice jako wzorce dla dziecka rozwijają swoje zainteresowania, dążą do osiągnięcia określonych celów, są wytrwali w działaniach, skłonni poszerzać swoją wiedzą, wówczas dla dziecka będą to zachowania naturalne. W związku z tym uczeń będzie również bardziej skłonny do poszerzania własnej wiedzy i zdobywania nowych umiejętności.

-Dostrzeganie choćby najmniejszych osiągnięć dziecka oraz stosowanie pochwał. Każde pożądane zachowanie dziecka szybciej zostanie utrwalone jeśli zostanie ono zauważone oraz docenione. Należy tu rozróżnić dwa pojęcia: „osiągnięcia” oraz „stopnie”. Często kiedy dziecko wraca ze szkoły rodzic zadaje pytanie „jakie stopnie dziś dostałeś?” zamiast „czego się dziś nauczyłeś?”.
Oceny szkolne bowiem nie są jedynym wyznacznikiem osiągnięć ucznia. Należy doceniać choćby najmniejszy wysiłek dziecka jaki wkłada ono w naukę, w przeciwnym razie nasze dziecko będzie przekonane, że wysiłek ten się nie opłaca.

-Zainteresowanie nauką swojego dziecka, wiąże się z czynnym udziałem zarówno w jego sukcesach jak i porażkach. Niepowodzenia szkolne uwieńczone gorszymi wynikami nie powinny być karane lecz należy poznać przyczyny tych niepowodzeń prowadząc do ich zniwelowania.

-Pomoc w nauce, wiąże się z zachęcaniem dziecka do samodzielnego rozwiązywania trudności (np. korzystać
z pomocnych źródeł). Rodzic powinien być pomocnym obserwatorem oraz przewodnikiem, jednak trud nauki powinien spadać na dziecko.

-Dobry kontakt oraz stała komunikacja. Ważne jest aby poświęcać czas na rozmowy z dzieckiem, które dają sposobność do przemyśleń, refleksji. Wspólne rozmowy są okazją do okazywania sobie wzajemnego szacunku oraz wsparcia, ponadto zwiększają poczucie bezpieczeństwa u dziecka. 

-Racjonalne wymagania stawiane dziecku powinny być odpowiednie do indywidualnych predyspozycji oraz możliwości ucznia. Zbyt wygórowane wymagania wobec dziecka mogą spowodować efekt odwroty od zamierzonego, obniżając motywację do działania.

-Zapewnienie dziecku odpowiednich warunków do nauki, dotyczy takich aspektów jak: 1) zorganizowanie przestrzeni (miejsce
w którym dziecko zazwyczaj się uczy). Jeśli miejsce tym jest np. biurko powinno ono być posprzątane przed rozpoczęciem nauki, pozostawić powinniśmy na nim tylko to czym będziemy aktualnie pracować (zeszyt, długopis),

2) wyłączenie rozpraszaczy, którymi są np. telefon, komputer, telewizor. Dzięki temu nasza pociecha będzie mogła lepiej skupić uwagę na wykonywanych czynnościach. 

Milena Lewandowska-Florczyk

                                                                                 Psycholog